TRUFFELS ZOEKEN BIJ: DE JAPANNER (8)

Een Belg, Fransman en Japanner lopen de chinees binnen. Of nee, een Belg, Fransman en

Chinees lopen de japanner binnen. Of was het toch andersom?

Wanneer er een hip Aziatisch restaurant in Amsterdam wordt geopend, maakt dit in 9 van de 10 gevallen weinig uit. Deze restaurants maken namelijk zeer weinig keuzes en voeren simpelweg een (zuidoost) Aziatische kaart. Om een voorbeeld te noemen, publiekslieveling happyhappyjoyjoy vertelt op de eigen website dat “Happyhappyjoyjoy serveert streetfood gerechten met Thaise, Maleisische, Vietnamese, Indonesische, Chinese en Koreaanse invloeden”. In het geval van De Japanner op de Albert Cuyp straat, maakt het zeer zeker wel uit. Is dit een hip Amsterdams restaurant? Zeker. Heeft het een “hip”, fusion en soms ietwat ondefinieerbaar Aziatische kaart? Zeker niet. Hier eet je Japans. Met verse ingrediënten van de Albert Cuyp markt. Dat dan weer wel.

Zwijnen voor Rhythms Bar&Kitchen

Tien. Toch altijd een magisch nummer. Of het nu in leeftijd is, of wanneer je leert tellen.  

Deze blog is mijn tiende. Een jubileum. En om mijn jubileum te vieren, koos ik een restaurant waar ik aardig vaak kom.

Zwijnen voor Cafe de Bieb

* Is Café de Bieb een hele fijne plek voor de hele dag en nacht en ook nog eens voor iedereen?

* Is Amsterdam een ideale plek om te pubquizzen rijker?

* Antwoorde er echt iemand tijdens de avond dat de Chinese muur 13 km lang is?

* Ben ik na Hans van der Togt de beste quizmaster OOIT?

Zwijnen voor Foodbar 63 Graden

Het restaurant zit op een hoek, en een hoek is ook een graad. Zoals in “een hoek van 45 graden”  bijvoorbeeld. Verder zit het restaurant op nummer 63. Van de Woestduinstraat in Amsterdam Zuid om precies te zijn. Dat is de reden dat het restaurant 63 graden heet. Het feit dat 63 graden de precieze temperatuur is waarop een ei stolt, en dit geresulteerd heeft in het wereldberoemde 63 graden ei is puur toeval. De reden waarom ik zo uitgebreid vertel waar het restaurant zit? Nou omdat je hier heen moet! En dat het even zoeken is, maar dan ook wel meer dan de moeite waard. Maar ik loop op de zaken vooruit.

Zwijnen voor Teds

Amsterdam is een stad van trends. Veel van deze trends hebben geen naam, maar onderbewust weet iedereen wat de trend precies inhoudt. Doordat ze geen naam hebben blenden ze vaak met andere trends samen of verdwijnen ze weer, maar deze lijkt te blijven hangen. Voordat ik bij Teds was geweest, had ik het idee dat ze het tentje net zo goed Trends hadden kunnen noemen. In mijn, toen nog bevooroordeelde ogen, voldeed Teds namelijk aan alle criteria van de trend. 
Het concept van de Amsterdamse trend waar ik het over heb is simpel. Opeens vindt namelijk heel Amsterdam het doodnormaal om ‘s ochtends een glas tomatensap aan te vullen met een goede scheut wodka. Daarnaast is een croissantje niet meer goed genoeg, maar moet er ham of zalm en flink wat saus bij. Ik persoonlijk ben uiterst gevoelig voor foodtrends, maar merk steeds sterker dat eigenlijk alleen de trends die goed bij je passen echt leuk zijn. Ik heb namelijk het idee dat veel trends op mij (en mijn mede Amsterdammers) een negatief effect kunnen hebben. Veel trends vinden namelijk plaats in restaurants en winkels waar ik mijzelf betrap dat ik mij opeens gedraag als een hautaine superster. Ik wil het niet, maar het gebeurd. Trends en tentjes zijn een moeilijke combinatie voor mij. Aan de ene kant wil ik mij graag thuis voelen in een restaurant of lunchtent, maar aan de andere kant vind ik het oprecht leuker als een eitje gepocheerd op mijn bord komt en op een leuke manier geserveerd wordt. Maar goed, terug naar Teds. 

Zwijnen voor Staets Amsterdam

Vandaag ga ik meezwijnen bij Restaurant Staets. In het statige Felix Meritis kookt een jong team heel toffe gerechten. Ik weet dat ik voor de nieuwe kaart een dessert ga maken samen met Julius - een van de eigenaren en groot patisserie - fan.. Ohja en ik weet dat de andere eigenaar (Rick) van vis houdt “als-ie-maar-vers-is”. Na een erg smakelijke burger gegeten te hebben, meld ik mij in de keuken bij Julius.

Julius: Als jij nou even de buitenboordmotor vasthoudt, zet ik even Vanilla Ice op.

In gedachte: Buitenboordmotor? Vanilla Ice? Zei hij nou Bui-ten-boord-motor?

Seger: Uhm ja natuurlijk houd ik die wel ‘even’ vast.

Vervolgens komt Julius met een buitenboordmotor de keuken ingelopen en meldt gortdroog dat ze bij Staets “net even anders koken”. Dat noemen ze nou een ‘understatement’ denk ik bij mijzelf.

Zwijnen voor Restaurant Pastis

Buiten is het 37 graden en er fietst om de minuut een Amsterdamse godin langs. Waarschijnlijk op weg naar het Vondelpark. Of in ieder geval een andere plek waar je blijkbaar weinig kleding nodig hebt. Hun broekjes zijn korter dan de gemiddelde gesprekken die ik met hun heb, na mijn altijd ietwat ondoordachte openingszinnen.

Chef Thijs en ik zien hun, maar zij zien ons amper. Nu zou dit natuurlijk aan Thijs en mij kunnen liggen (of aan Thijs) maar ik gok dat de locatie van Restaurant Pastis er ook iets mee te maken heeft. Pastis ligt namelijk “aan” de Eerste Constantijn Huygensstraat, maar dan wel heerlijk rustig in een inham richting de Bosboom Toussainstraat. Eigenlijk maakt het ons weinig uit dat ze ons niet zien, want wij zitten lekker buiten en we praten over eten. En zolang we buiten zitten en over eten kunnen praten is het goed.  Binnen is het namelijk ongeveer 48 graden en de keuken is 3m2. Toch ligt er natuurlijk genoeg werk op ons te wachten. Iets met kreeften en een hakmes, maar daar kom ik later wel op terug.